شب آمدو دل تنگم هوای خانه گرفت

ذوبار گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت

شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست

دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت

نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست

صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

زهی پسند کماندار فتنه ،کز بن تیر

نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت!

امید عافیتم بود،روزگار نخواست

قرار عیش و امن داشتم،زمانه گرفت

زهی به خیل ستمگر که هر چه داد به من

به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

چودود،بی سرو سامان شدم که برق بلا

به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

چه جای گل؟که درخت کهن ز ریشه بسوخت

از این سموم نفس کش در جوانه گرفت

دل گرفته من ،همچو ابر بارانی ،

گشایشی مگر از گریه شبانه گرفت

منم روی زمین تنها ترین خاک خدا

همه تنم در حسرت یه جای پا

جزیره ام جزیره ای که همیشه  تو غربتم

تنهام نذارای رهگذر من تشنه ی محبتم

تو ندیدی چه غریبه جزیره

یه خاک توی آب اسیره

همیشه تو هراس مرگه

که روزی زیر آب نمیره

منم تنهاترین جزیره ی روی زمین

تو میدونی درد منو غربت نشین

جزیره ام وابسته ام شده بن بست دنیای من

ای رهگذر از بی کسی شده مسموم هوای من

بهار را باور کن

باز کن پنجره ها را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می گیرد

وبهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده است.

باز کن پنجره ها را ای دوست !

هیچ یادت هست

که زمین را عطشی وحشی سوخت؟

برگ ها پژمردند؟

تشنگی با جگر خاک چه کرد؟

هیچ یادت هست

توی تاریکی شب های بلند

سیلی سرما با خاک چه کرد؟

نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

هیچ یادت هست؟

تو چرا سنگ شدی ؟

تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟

باز کن پنجره ها را.............

بهاران را باور کن!

 کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تنچشم شدم خیره بدنبال تو گشتم

شوق دیدار و لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا وگل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی

از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ایینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است......

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم!!!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون بوتر لب با تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم

.

.

.

یادم آید ه دگر از تو جوابینشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نه رمیدم

.

.

.

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم